BARTULA

forma żeńska równa formalnie męskiej: Bartula

forma żeńska z sufiksem –owa, -ina/-yna: Bartulina

forma żeńska z sufiksem –ówna, -anka: Bartulanka, Bartulówna

komentarz: Formant -ina tworzy nazwiska odmężowskie, zaś formant -anka odojcowskie. Obecnie nazwiska w takim kształcie znane są w języku mówionym.

• Anna Bartulina 1646 NkPodl 97
• Anna Bartulowna 1647 NkPodl 97
• Bartula 1743 AntrP I 222

• od nazwy własnej
  • odimienne
    Bartul-a, od niem. im. Barthold, Berthold (: stwniem. beraht 'jasny, błyszczący' i waldan 'rządzić, panować' , por. NCh, NGerm), lub Bart-ula, skrócenie od im. Bartłomiej pochodzenia aramejskiego (: bar-tolmai 'syn Tolmaja', przejęte do łac. jako Bartholomaeus, por. NCh).

• derywowane
• z sufiksem
  Bart-ula
• z końcówką fleksyjną w funkcji formantu
  lub Bartul-a

• Niemcy / liczba wystąpień: 16 / źródło: http://legacy.stoepel.net/en/Default.aspx
• Włochy / liczba wystąpień: 8 / źródło: http://www.gens.info/italia/it/turismo-viaggi-e-tradizioni-italia#.U_RdCCdpfOA
• Szwecja / liczba wystąpień: 8 / źródło: http://www.scb.se/
• Holandia / liczba wystąpień: 4 / źródło: http://www.meertens.knaw.nl/nfd/
• Belgia / liczba wystąpień: 3 / źródło: www.familienaam.be

• ISD: Bartul

• Antroponimia Polski od XVI do końca XVIII wieku / rok: 2007/ tom: I
• P. Złotkowski, Antroponimia kobiet warstwy mieszczańskiej i chłopskiej środkowo-zachodniego Podlasia w XVII–XVIII wieku / rok: 2023