BIENIA

forma żeńska równa formalnie męskiej: Bienia

forma żeńska z sufiksem –owa, -ina/-yna: Bienina

forma żeńska z sufiksem –ówna, -anka: Bienianka

komentarz: Formant -ina tworzy nazwiska odmężowskie, zaś formant -anka odojcowskie. Obecnie nazwiska w takim kształcie znane są w języku mówionym.

• Nicolaus Jacobi de Vislicia, Bena cognominatus, vicarius ecclesie Cracouiensis 1488 SSNO VII 13
• Bienia 1679, XVIII AntrP I 233
• Carl Theodor Bienja 1878 NOpol 117

• od nazwy własnej
  • odimienne
    Bienia, od n. os. Bień (:skr. od im. Benedykt, od łac. cognomen Benedictus, łac. benedictus 'błogosławiony, święty', por. NCh), lub im. biblijnego Bienijamin (:hebr. ben jamin 'syn prawicy, syn szczęścia' ) NCh, NJud .

• derywowane
• z końcówką fleksyjną w funkcji formantu
  Bieni-a

Binia

Odmianka z wtórną zmianą -'e- > -i- przed n.

• Niemcy / liczba wystąpień: 368 / źródło: http://legacy.stoepel.net/en/Default.aspx
• Francja / liczba wystąpień: 55 / źródło: http://www.journaldesfemmes.com/nom-de-famille/nom/21616/bienia.shtml
• Holandia / liczba wystąpień: 4 / źródło: http://www.cbgfamilienamen.nl/nfb/detail_naam.php?gba_lcnaam=bienia&gba_naam=Bienia&nfd_naam=Bienia&operator=eq&taal=
• Szwecja / liczba wystąpień: 4 / źródło: https://www.scb.se/en/finding-statistics/sverige-i-siffror/namesearch/Search/?nameSearchInput=Bienia

• Słownik staropolskich nazw osobowych / rok: 1984/ tom: VII
• D. Lech, Nazwy osobowe dziewiętnastowiecznych mieszkańców Opola / rok: 2004
• Antroponimia Polski od XVI do końca XVIII wieku / rok: 2007/ tom: I