BUJAŁA

forma żeńska równa formalnie męskiej: Bujała

forma żeńska z sufiksem –owa, -ina/-yna: Bujalina

forma żeńska z sufiksem –ówna, -anka: Bujalanka

komentarz: Formant -ina tworzy nazwiska odmężowskie, zaś formant -anka odojcowskie. Obecnie nazwiska w takim kształcie znane są w języku mówionym.

• Bujała 1444 RymNPol I 61
• Albertus Buyala ... consul(-) de Busko 1494 SSNO I 278
• Bujala 1545, XVII AntrP I 255
• Barbara Bujalla 1876 NOpol 123

• od wyrazu pospolitego
  • przezwiskowe
    Buj-ała, od czas. bujać 'być zuchwałym. pysznym' Sstp

• derywowane
• z sufiksem
  Buj-ała, z suf. -ała w funkcji charakteryzującej

Bujala, Bujalla

Rozmieszczenie wariantów głównie na Śląsku wskazuje na prawdopodobny wpływ grafii niemieckiej.

• Niemcy / liczba wystąpień: 68 / źródło: http://legacy.stoepel.net/en/Default.aspx
• Słowacja / liczba wystąpień: 4 / źródło: http://slovniky.juls.savba.sk/?w=bujala&s=exact&c=C94c&d=priezviska&ie=utf-8&oe=utf-8#

Poza granicami Polski także w formie Bujala (bez znaku diakrytycznego), Bujalla (z dość regularnym oddaniem -ł- jako -ll=).

• K. Rymut, Nazwiska Polaków. Słownik historyczno-etymologiczny / rok: 1999/ tom: I
• Słownik staropolskich nazw osobowych / rok: 1965/ tom: I
• D. Lech, Nazwy osobowe dziewiętnastowiecznych mieszkańców Opola / rok: 2004
• Antroponimia Polski od XVI do końca XVIII wieku / rok: 2007/ tom: I