DEMIAŃCZUK

forma żeńska równa formalnie męskiej: Demiańczuk

forma żeńska z sufiksem –owa, -ina/-yna: Demiańczukowa

forma żeńska z sufiksem –ówna, -anka: Demiańczukówna

komentarz: Formant -owa tworzy nazwiska odmężowskie, zaś formant -ówna odojcowskie. Obecnie nazwiska w takim kształcie kobiety używają zwyczajowo.

• Demiańczuk RymNPol I 124
• Laboriosi Alberti Tymenczuk 1664 NBrań 175
• utsciwego Jana Demianczuka 1784 NBrań 175
• Franciszek po Janie Demianczuk 1846 NBrań 175

• od nazwy własnej
  • odimienne
    Demiań-cz-uk, od n. os. Demian, Damian (: łac. Damianus, od łac. nomen gentile Damios, grec. damios 'ludowy, należący do ludu' ICh) .

• derywowane
• z sufiksem
  Demiańcz-uk < n. os. Demianko lub Demiań-czuk < n. os. Demian; suf. -uk (rozszerzony -czuk) w funkcji patronimicznej, wskazywał na syna Demianka lub Demiana

• Niemcy / liczba wystąpień: 16 / źródło: http://legacy.stoepel.net/en/Default.aspx
• Holandia / liczba wystąpień: 10 / źródło: https://www.cbgfamilienamen.nl/nfb/detail_naam.php?gba_lcnaam=demianczuk&gba_naam=Demianczuk&nfd_naam=Demianczuk&operator=eq&taal=
• Szwecja / liczba wystąpień: 3 / źródło: https://www.scb.se/en/finding-statistics/sverige-i-siffror/namesearch/Search/?nameSearchInput=Demianczuk
• Słowacja / liczba wystąpień: 1 / źródło: http://slovniky.juls.savba.sk/?w=demjancuk&c=E8dc&d=priezviska
• Belgia / liczba wystąpień: 1 / źródło: https://familienaam.be/Demianczuk

Poza granicami Polski w formie adaptacji graficznej Demianczuk (bez znaku diakrytycznego).

• DFD: Demianczuk

• K. Rymut, Nazwiska Polaków. Słownik historyczno-etymologiczny / rok: 1999/ tom: I
• P. Złotkowski, Antroponimia historyczna mieszczan i chłopów Brańska i okolic w ujęciu statycznym i dynamicznym / rok: 2017