DULNIK

Ogólna liczba: 305

Kobiety: 158

Mężczyźni: 147

Ranga: 18187

Województwa
  1. ŚWIĘTOKRZYSKIE / 148
  2. WIELKOPOLSKIE / 30
  3. DOLNOŚLĄSKIE / 29
  4. ZACHODNIOPOMORSKIE / 22
  5. MAZOWIECKIE / 21
  6. MAŁOPOLSKIE / 14
  7. ŚLĄSKIE / 14
  8. LUBUSKIE / 13
  9. PODKARPACKIE / 9
  10. OPOLSKIE / 5
Powiaty:
  1. KIELCE / 73
  2. KIELECKI / 58
  3. M.ST.WARSZAWA / 13
  4. SZCZECIN / 13
  5. KALISZ / 10
  6. ŻARSKI / 10
  7. NOWY SĄCZ / 8
  8. POZNAŃ / 8
  9. PIASECZYŃSKI / 8
  10. SKARŻYSKI / 8
  11. STALOWOWOLSKI / 8
  12. RUDA ŚLĄSKA / 7
  13. MILICKI / 7
  14. WROCŁAWSKI / 7
  15. GRYFICKI / 6
  16. KALISKI / 6
Gminy:
  1. M. KIELCE / 73
  2. DALESZYCE / 33
  3. ŁAGÓW / 23
  4. M. SZCZECIN / 13
  5. M. KALISZ / 10
  6. LUBSKO / 9
  7. STALOWA WOLA / 8
  8. M. NOWY SĄCZ / 8
  9. POZNAŃ-NOWE MIASTO / 7
  10. DŁUGOŁĘKA / 7
  11. M. RUDA ŚLĄSKA / 7
  12. BRZEZINY / 6
  13. REMBERTÓW / 6
  14. OZIMEK / 5
  15. SKARŻYSKO-KAMIENNA / 5
  16. WŁOCHY / 4

forma żeńska równa formalnie męskiej: Dulnik

forma żeńska z sufiksem –owa, -ina/-yna: Dulnikowa

forma żeńska z sufiksem –ówna, -anka: Dulnikówna

komentarz: Formant -owa tworzy nazwiska odmężowskie, zaś formant -ówna odojcowskie. Obecnie nazwiska w takim kształcie kobiety używają zwyczajowo.

  • Dulnik RymNPol I 145

  • od nazwy własnej
    • odimienne
      Duln-ik, od n. os. Dulny, Dolny (: ap. dolny 'znajdujący się na dole, niżej położony' Sstp, SXVI, tu może 'człowiek, mieszkający na dole' )

  • derywowane
    • z sufiksem
      Duln-ik; suf. -ik w funkcji patronimicznej

  • K. Rymut, Nazwiska Polaków. Słownik historyczno-etymologiczny / rok: 1999/ tom: I