DZIKOŃ

Ogólna liczba: 174

Kobiety: 95

Mężczyźni: 79

Ranga: 26003

Województwa
  1. LUBELSKIE / 100
  2. MAZOWIECKIE / 32
  3. DOLNOŚLĄSKIE / 16
  4. ŚLĄSKIE / 10
  5. ZACHODNIOPOMORSKIE / 9
  6. ŁÓDZKIE / 2
  7. WARMIŃSKO-MAZURSKIE / 2
  8. LUBUSKIE / 1
  9. MAŁOPOLSKIE / 1
  10. POMORSKIE / 1
Powiaty:
  1. BIŁGORAJSKI / 63
  2. LUBLIN / 19
  3. NOWODWORSKI / 10
  4. PŁOCK / 10
  5. TOMASZOWSKI / 9
  6. ŚWIDNICKI / 6
  7. WROCŁAWSKI / 5
  8. PUŁAWSKI / 5
  9. CIESZYŃSKI / 4
  10. WROCŁAW / 4
  11. PŁOCKI / 4
  12. WARSZAWSKI ZACHODNI / 4
  13. BIELSKI / 3
  14. KOŁOBRZESKI / 3
  15. ŁÓDŹ / 2
  16. CHORZÓW / 2
Gminy:
  1. ŁUKOWA / 25
  2. JÓZEFÓW / 23
  3. M. LUBLIN / 19
  4. BIŁGORAJ / 12
  5. M. PŁOCK / 10
  6. NASIELSK / 10
  7. JARCZÓW / 7
  8. ŻARÓW / 6
  9. KAZIMIERZ DOLNY / 5
  10. DŁUGOŁĘKA / 5
  11. STARE BABICE / 4
  12. CIESZYN / 4
  13. WROCŁAW-FABRYCZNA / 3
  14. KOŁOBRZEG / 3
  15. CZECHOWICE-DZIEDZICE / 3
  16. OBSZA / 3

forma żeńska równa formalnie męskiej: Dzikoń

forma żeńska z sufiksem –owa, -ina/-yna: Dzikoniowa

forma żeńska z sufiksem –ówna, -anka: Dzikoniówna

komentarz: Formant -owa tworzy nazwiska odmężowskie, zaś formant -ówna odojcowskie. Obecnie nazwiska w takim kształcie kobiety używają zwyczajowo.

  • Dzikoń RymNPol I 173

  • od nazwy własnej
    • odimienne
      Dzik-oń, od n. os. Dzik (zob.), Dziki (zob.)

  • derywowane
    • z sufiksem
      Dzik-oń

  • K. Rymut, Nazwiska Polaków. Słownik historyczno-etymologiczny / rok: 1999/ tom: I