MIKULA

forma żeńska równa formalnie męskiej: Mikula

forma żeńska z sufiksem –owa, -ina/-yna: Mikulina

forma żeńska z sufiksem –ówna, -anka: Mikulanka

komentarz: Formant -ina tworzy nazwiska odmężowskie, zaś formant -anka odojcowskie. Obecnie nazwiska w takim kształcie znane są w języku mówionym.

• Mikuła // Mikula 1501, XVII, XVIII AntrP III 83
• Fabian Mikula XVIII / XIX NBrań 293

• od nazwy własnej
  • odimienne
    Mikula, od n. os. Mikołaj, grec. Nikolaos (: grec. nike 'zwycięstwo' i laos 'ludzie, lud, wojownicy' ), łac. Nicolaus, ICh

• niederywowane
Mikula

Mikulla

Wariant graficzny

• Słowacja / liczba wystąpień: 2527 / źródło: https://slovnik.juls.savba.sk/?w=Mikula&s=exact&c=Z3ca&cs=&d=priezviska#
• Czechy / liczba wystąpień: 1454 / źródło: https://www.kdejsme.cz/prijmeni/Mikula/hustota/
• Niemcy / liczba wystąpień: 872 / źródło: http://legacy.stoepel.net/en/Default.aspx
• Szwecja / liczba wystąpień: 23 / źródło: https://www.scb.se/en/finding-statistics/sverige-i-siffror/namesearch/Search/?nameSearchInput=Mikula
• Norwegia / liczba wystąpień: 16 / źródło: http://www.ssb.no/navn
• Dania / liczba wystąpień: 7 / źródło: http://www.danskernesnavne.navneforskning.ku.dk/personnavne.asp

Poza granicami Polski także w formie adaptacji graficznej Mikulla.

• DFD: Mikula
• FS: Mikula

• Antroponimia Polski od XVI do końca XVIII wieku / rok: 2011/ tom: III
• P. Złotkowski, Antroponimia historyczna mieszczan i chłopów Brańska i okolic w ujęciu statycznym i dynamicznym / rok: 2017