STRUGAŁA

forma żeńska równa formalnie męskiej: Strugała

forma żeńska z sufiksem –owa, -ina/-yna: Strugalina

forma żeńska z sufiksem –ówna, -anka: Strugalanka

komentarz: Formant -ina tworzy nazwiska odmężowskie, zaś formant -anka odojcowskie. Obecnie nazwiska w takim kształcie znane są w języku mówionym.

• Strugała RymNPol II 495
• Kmetho Strugała de Kaszevo tenetur duas cułpas sex marcarum 1395 SSNO V 224
• Johannes Strugala de Kanthi 1452 SSNO V 224
• Strugała 1548, XVII, XVIII AntrP V 45
• Gottlieb, Josefa, Paul Strugalla 1889 NOles 115

• od wyrazu pospolitego
  • przezwiskowe
    Strug-ała, od czas. strugać 'wycinać coś z drzewa, ciosać' Sstp , 'wyrzynać, wyrabiać nożem' SW

• derywowane
• z sufiksem
  Strug-ała

• Niemcy / liczba wystąpień: 328 / źródło: http://legacy.stoepel.net/en/Default.aspx
• Słowacja / liczba wystąpień: 7 / źródło: https://slovnik.juls.savba.sk/?w=strugala&s=exact&c=4954&cs=&d=priezviska#
• Szwecja / liczba wystąpień: 3 / źródło: https://www.scb.se/en/finding-statistics/sverige-i-siffror/namesearch/Search/?nameSearchInput=Strugala
• Czechy / liczba wystąpień: 1 / źródło: https://www.kdejsme.cz/prijmeni/Strugala/hustota/

Poza granicami Polski w formie adaptacji graficznej Strugala (bez znaku diakrytycznego), Strugalla (z dość regularnym oddaniem –ł- jako –ll-).

• Słownik staropolskich nazw osobowych / rok: 1977/ tom: V
• K. Rymut, Nazwiska Polaków. Słownik historyczno-etymologiczny / rok: 2001/ tom: II
• Antroponimia Polski od XVI do końca XVIII wieku / rok: 2015/ tom: V