forma żeńska z formantem paradygmatycznym -a: Surdacka
Surdacki RymNPol II 508
od nazwy własnej
odimienne Surd-acki, od n. os. Surda (: gw. ap. surdać się, szurdać się 'dąsać się' SGPK, lub od niem. n. os. Surde, prawdopodobnie zniemczenie łac. surdus 'głuchy; zatwardziały, nieczuły, cichy' SŁJ, por. NGerm, NAp)
derywowane
z sufiksem Surd-acki
K. Rymut, Nazwiska Polaków. Słownik historyczno-etymologiczny / rok: 2001/ tom: II