WALIGÓRA

Ogólna liczba: 4859

Kobiety: 2481

Mężczyźni: 2378

Ranga: 958

Województwa
  1. MAŁOPOLSKIE / 1362
  2. ŚLĄSKIE / 1001
  3. WIELKOPOLSKIE / 861
  4. DOLNOŚLĄSKIE / 507
  5. MAZOWIECKIE / 207
  6. LUBUSKIE / 198
  7. ŚWIĘTOKRZYSKIE / 173
  8. OPOLSKIE / 138
  9. ZACHODNIOPOMORSKIE / 127
  10. KUJAWSKO-POMORSKIE / 78
  11. POMORSKIE / 74
  12. ŁÓDZKIE / 56
  13. PODKARPACKIE / 46
  14. LUBELSKIE / 13
  15. WARMIŃSKO-MAZURSKIE / 12
  16. PODLASKIE / 6
Powiaty:
  1. ŻYWIECKI / 415
  2. NOWOSĄDECKI / 311
  3. KRAKÓW / 203
  4. POZNAŃSKI / 179
  5. POZNAŃ / 153
  6. BOCHEŃSKI / 149
  7. CHRZANOWSKI / 140
  8. NOWY SĄCZ / 109
  9. M.ST.WARSZAWA / 108
  10. OŚWIĘCIMSKI / 103
  11. BIELSKO-BIAŁA / 98
  12. ŚREDZKI / 95
  13. ŚWIDNICKI / 90
  14. LIMANOWSKI / 79
  15. NYSKI / 72
  16. WROCŁAW / 60
Gminy:
  1. M. KRAKÓW / 203
  2. JELEŚNIA / 168
  3. M. NOWY SĄCZ / 109
  4. ŻEGOCINA / 105
  5. LIBIĄŻ / 104
  6. M. BIELSKO-BIAŁA / 98
  7. PODEGRODZIE / 72
  8. STARY SĄCZ / 70
  9. ŚRODA WIELKOPOLSKA / 67
  10. ŚWIDNICA / 62
  11. WĘGIERSKA GÓRKA / 59
  12. LASKOWA / 58
  13. MILÓWKA / 57
  14. M. SOSNOWIEC / 53
  15. ŚREM / 46
  16. CHEŁMEK / 46

forma żeńska równa formalnie męskiej: Waligóra

forma żeńska z sufiksem –owa, -ina/-yna: Waligórzyna

forma żeńska z sufiksem –ówna, -anka: Waligórzanka

komentarz: Formant -yna tworzy nazwiska odmężowskie, zaś formant -anka odojcowskie. Obecnie nazwiska w takim kształcie znane są w języku mówionym.

  • Ihan Waligora, der moler 1479 SSNO VI 12
  • Waligóra, Waligora, Waligura 1525, XVII, XVIII Antr VI 159
  • Maria Waligura 1890 NOles 123

  • od wyrazu pospolitego
    • przezwiskowe
      Waligóra, przezwiskowe, od gw. ap. waligóra 'siłacz; imię z baśni ludowej' SGPK

  • niederywowane
  • Waligóra

Waligura, Waligora

Wariant Waligura graficzny z zapisem -ó- jako -u-. Notowany bardzo rzadko, wyłącznie w woj. świętokrzyskim, łódzkim i wielkopolskim. Odmianka Waligora z pominięciem znaku diakrytycznego, co skutkuje użyciem litery -o- w miejsce -ó-.

Nazwiska motywowane przezwiskami charakteryzującymi stanowią najliczniejszą grupę polskich nazwisk. W funkcji przezwiska, później spetryfikowanego w nazwisko, mógł wystąpić niemal każdy wyraz pospolity mający samodzielne znaczenie. Mogła tu działać kreacja metaforyczna, metonimiczna (tu: 'jest jak babiarz, zachowuje się jak babiarz), za pomocą epitetu oraz charakterystyki poprzez zawód, stanowisko, pełnioną funkcję. Współczesne nazwiska odapelatywne od charakteryzujących przezwisk różnią się brakiem ekspresywności. Są one jednak dowodem na stosunki międzyludzkie, obserwację świata zewnętrznego i innych ludzi. Podstawę nominacji stanowiło porównanie człowieka do zwierząt, roślin, przedmiotów oraz charakterystyka odnosząca się do cech fizycznych, wyglądu, zachowania nazywanego. Wykorzystywane w tym procesie były apelatywy rzeczownikowe i przymiotnikowe najczęściej o negatywnym znaczeniu desygnacyjnym lub konotacyjnym, rzadziej – o znaczeniu pozytywnym. Są wśród tego typu nazwisk takie, które są formalnie równe wyrazom pospolitym – tworzone są w drodze onimizacji na płaszczyźnie przezwisk i przenoszone do kategorii nazwisk. Są też twory derywowane sufiksalnie oraz derywaty paradygmatyczne. Nie zawsze możliwe jest ustalenie podstawy i formantu – nazwiska mogą być wieloznaczne semantycznie i strukturalnie. Do tej grupy należą też nazwiska wskazujące na wykonywany zawód, stanowisko, godność, pełnioną funkcję. Od nazwisk od charakteryzujących przezwisk różni je brak przezwiskowości i ekspresji – tu odwoływano się bezpośrednio do znaczenia motywującego leksemu. Mamy więc przejście od deskrypcji określonej niepełnej do nazwiska, czyli np. ktoś był kowalem i nazywa się Kowal. Stawia to takie nazwiska w strefie przejściowej między apelatywem a nazwą własną. Proces ich powstawania opierał się na deskrypcji lub metonimii. Stosunkowo późno przezwiska charakteryzujące uległy petryfikacji w nazwiska. Przyjmuje się, ze dokonało się to najwcześniej w XVIII wieku. Stereotypowo nazwiska te nazywa się chłopskimi, gdyż najliczniej występowały w tej dawnej warstwie społecznej. W innych warstwach społecznych często podlegały „ulepszaniu” przez dodanie sufiksu –ski (i jego rozszerzeń) lub –icz (i jego rozszerzeń). Poza granicami Polski w formie adaptacji graficznej Waligora (bez znaku diakrytycznego), Waligura.

  • Słownik staropolskich nazw osobowych / rok: 1981/ tom: VI
  • Antroponimia Polski od XVI do końca XVIII wieku / rok: 2014/ tom: VI